ဉာဏ္ဦးေမာင္

ေရေျမေဒသကုိ အမွီျပဳကာ တည္ေဆာက္ရတဲ့ ဆည္ဆုိတာ ေရေျမေဒသက ဆည္တစ္ခု တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အခြင့္မသာ ေစဘူးဆုိလ်င္ ဘယ္မွာ ဆည္ဆုိတာ ျဖစ္လာႏုိင္ပါ့မလဲ။ ခုမွသာ ဟူးဗား ဆည္အေၾကာင္း ေရးျဖစ္ေပမယ့္ ဒီဆည္ကုိ ေရာက္ခဲ့တာက ဒါပါဆုိ ေလးႀကီမ္ေျမာက္။ ဟူးဗား ဆည္က အေမရိကရဲ့ သမုိ္င္းဝင္ တစ္ေနရာေလ။
နီဗားးဒါးျပည္နယ္နဲ႔ အရီဇုိးနား ႏွစ္ျပည္နယ္ရဲ့ နယ္စပ္မွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီဆည္က အရီဇုိးနား၊ နီဗားဒါးနဲ႔ ကာလီဖုိးနီးယား ျပည္နယ္သုံးခု မွာေနထုိင္ၾကတဲ့ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝမွာ အလြန္ အေရးပါတဲ့ အခန္းမွာ ရွိေနတာပါ။ ဒီဆည္က ေရကုိေသာက္၊ ဒီဆည္က မီးကုိသုံး၊ ဒီဆည္ကေရနဲ႔ပဲ သစ္ပင္ ပန္းမာလ္ေတြ ရွင္သန္ေနႏုိင္တာမုိ႔ ဒီျပည္နယ္သားေတြ အတြက္ အသက္ေသြးေၾကာပမာ အေရးၾကီးလွပါတယ္။

ဆည္ႀကီး ၿပီးကတည္းက ေလ့လာလုိသူေတြ ေလ့လာႏုိင္ေအာင္ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့လုိ႔ လာေရာက္ ေလ့လာ သူေတြဟာ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္သန္းနီးပါး ရွိပါတယ္တဲ့။  ေလ့လာသူေတြ အေနနဲ႔ေတာ့ အေပၚယံလႊာ ျမင္ရတဲ့ ေမွ်ာ္စင္ႀကီးေလး ခု၊ ေရပုိလ်ံေပါက္ေတြနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ထုပ္လုပ္တဲ့ အေဆာက္အဦ မ်ားကပင္ လ်င္စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဆည္ၾကီး တည္ေဆာက္ထားပုံက ၿမိဳ့ျပအင္ဂ်င္နီယာ နည္းပညာရဲ့ လွပဆန္းၾကယ္ျခင္းနဲ႔ ထယ္ဝါခန္းနား မႈကုိအခ်ိဳးညီ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အႏုပညာေျမာက္ လက္ရာတစ္ခု အျဖစ္လည္း ျပည့္ျပည့္ဝဝ ခံစားႏုိင္မွာပါ။ ဒါတြင္မက ဆည္တြင္း ေအာက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ၾကီးမားတဲ့ ဂ်င္နေရတာ စက္ယႏၲရား မ်ားကုိလည္း အံ့မခန္းဖြယ္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဗဟုသုတအျဖစ္ ထည့္ေျပာရလ်င္ျဖင့္ (၁၇) လုံးရွိတဲ့ဒီဂ်င္နေရတာမ်ားရဲ့ စက္တလုံးစီကေန အိမ္တစ္ေသာင္းရဲ့ လ်ွပ္စပ္ဓာတ္အား လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျဖည့္ဆည္း ေပးႏုိင္ပါတယ္တဲ့။

ေလးဘီလီယန္ ကီလီဝပ္နာရီ လွ်ပ္စစ္အားက အိမ္ေထာင္စုေပါင္း ငါးသိန္းရဲ့ လွ်ပ္စစ္ လုိအပ္ခ်က္ကုိ လုံေလာက္ ေစပါတယ္တဲ့ေလ။ ဒီဆည္က အလွခံစားလုိ သူေတြအတြက္ေရာ၊ ဘဝစံစားသူေတြ အတြက္ေရာ အက်ိဳး မ်ားေစတာပါ။
အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ့ အနဲၾကီးမားဆုံးျဖစ္တဲ့ စီးပြားေရးပ်က္ကပ္ေခတ္ (Great Depression) ျဖစ္တဲ့ ၁၉၃ဝ ေက်ာ္ ႏွစ္မ်ားမွာ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ဒီဆည္ႀကီးမွာ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ေဆြးေႏြးျငင္းခုံစရာမ်ားနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ ေနမယ္ဆုိတာ သံသယျဖစ္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ စီးပြားေရးပ်က္ကပ္မွာ ဟူးဗားဒမ္ စီမံကိန္း အလုပ္အကုိင္ အတြက္ ႏုိင္ငံအဝွမ္းကေန ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ အသီးသီးနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကသူေတြရဲ့ ေနာက္ဆြယ္က ဝမ္းနည္းဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ လည္း ဟူးဗားရဲ့ ေနာက္ခံသမုိင္းကုိ ဖတ္ၾကည့္လ်င္ေတာ့ အထင္းသား ျမင္ႏုိင္မွာပါ။

၁၉၃၁ ခုကေန စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တာ ၁၉၃၆ မွာမွ အၿပီးသတ္ခဲ့လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာထက္ ပုိၿပီးျမန္ျမန္ တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ ပါတယ္တဲ့။ ခက္ခဲၿပီး အႏၲရာယ္မ်ားတဲ့ ေတာင္ၾကားေနရာမွာ အဲဒီအခ်ိန္က ကမာၻေပၚမွာ အႀကီးဆုံးဆည္ႀကီး တစ္ခု တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့တာ အေမရိကန္ေတြအဖုိ႔ အလြန္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာပါ။ ခုတုိင္လည္း နည္းပညာႂကြယ္ဝမႈ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခု အျဖစ္ကမာၻ႕အလယ္မွာ ထယ္ဝါစြာ ရပ္တည္ေနဆဲပါ။ ေခ်ာက္မဲ (Black Canyon) ဆုိတဲ့ ေခ်ာက္ၾကားမွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီဆည္က ခုေတာ့လည္း ေခ်ာက္ၾကားတခြင္ ေရျပာျပာ ေရျပင္လႊာက်ယ္ က်ယ္က ဖုံးလႊမ္းေနခဲ့ၿပီမို႔ အျပာေရာင္ေတာင္ၾကား(Blue Canyon) လုိ႔ေတာင္ ေခၚရမလုိပါ။ ဆည္ႀကီးရဲ့ ေရေလွာက္ တမံျဖစ္တဲ့ မိဒ္ေရကန္ရဲ့ ေရျပာျပာကေန ေကာင္းကင္ကုိ ျပန္လည္ အေရာင္ဟပ္ေနလုိ႔ ေကာင္းကင္တစ္ခြင္လုံး လဲ့လဲ့ျပာစင္ ျဖစ္ေနတာကုိ သင္သာသဘာဝ ဝန္းက်င္ကုိ အမွတ္ျပဳတတ္သူ တစ္ဦး ဆုိလ်င္ေတာ့ သတိထားမိမွာ မလြဲပါဘူး။

ဆည္ႀကီးရဲ့ အျမင့္က ၇၂၆ ေပ၊ အေျခက ေပ ၆၆ဝ ထူၿပီး ထိပ္မွာက ၄၅ ေပက်ယ္ပါတယ္။ ဒီဆည္ႀကီး ေပၚကုိ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကားအစီးေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းခန္႔ ျဖတ္သန္း သြားေလ့ ရွိတယ္ဆုိေတာ့ ဆည္ႀကီးက တံတားႀကီးတစ္ခု တာဝန္ကုိလည္း ထမ္းေဆာင္ပါတယ္။ ဆည္မွာ သုံးစြဲထားတဲ့ အဂၤေတြေတြကုိ(၁၆) ေပက်ယ္ၿပီး (ဂ) လက္မထူတဲ့ အဆင့္မီ အေဝးေျပးလမ္းမ တစ္ခု တည္ေဆာက္မယ္ဆုိလ်င္ အေမရိကန္ အေနာက္ဖ်ား ဆန္ဖရန္ စစၥကုိကေန အေရွ့ဖ်ားက နယူးေယာက္ၿမိဳ့အထိ ရွည္လ်ားတဲ့ ဖရီးေဝး လမ္းတစ္လမ္း တည္ေဆာင္ ႏုိင္ပါတယ္တဲ့။ မ်ဥ္းေျဖာင့္ ဆြဲရင္ ၂၆ဝဝ ခန္႔ ေဝးတဲ့ၿမိဳ့ႏွစ္ၿမိဳ့၊ ကားလမ္း အကြာအေဝးမွာေတာ့ မုိင္ ၂၉ဝဝ ေဝးသမုိ႔ ဆည္မွာသုံးတဲ့ အဂၤေတထု ပမာဏဟာ မုိင္ ၂၉ဝဝ ရွည္လ်ားတဲ့ လမ္းမတစ္ခု တည္ေဆာက္ႏုိင္ တယ္လုိ႔ ေျပာတာျဖစ္မွာပဲလုိ႔ ယူဆပါတယ္။

၁၉၃၁ ခုကေန ၁၉၃၆ ခုႏွစ္အတြင္း တည္ေဆာက္ခဲ့ရတဲ့ ဒီဆည္ႀကီးမွာ မေတာ္တဆ ေသေၾကပ်က္စီးရတဲ့ သူေပါင္းက ၉၆ ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အမ်ားထင္သလုိ ဒီဆည္ႀကီးအတြင္းမွာ ျမွဳပ္ႏွံထားသူဆုိလုိ႔ တစ္ ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ဒါေပမယ့္ ဆည္ႀကီးရဲ့ ဧည့္သည္အမ်ားစု လည္ပတ္ရာ တစ္ေနရာရဲ့ ေက်ာက္နံရံမွာေတာ့ ဆည္ႀကီး တည္ေဆာက္စဥ္အတြင္း အသက္ဆုံးရွဳံး  သြားခဲ့ၾကသူေတြကုိ ေၾကးျပားနဲ႔ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္း ကမၸည္းထုိး ထားတာကုိေတာ့ ဟူးဗားကုိ သင္ေရာက္ရင္ျဖင့္ ထင္ထင္ ရွားရွားေတြ႔ရမွာပါ။  မွတ္တမ္းမွာေရး ထားတဲ့ "ဒီျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားေတြဟာ ပူျပင္းတဲ့ကႏၲာရႀကီးကုိ ပန္းေတြပြင့္လာေစဖုိ႔ သူတုိ႔အသက္ေတြကုိ စေတးေပးဆပ္ သြားခဲ့ၾကတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံႀကီးနဲ႔ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားေတြက သူတုိ႔ကုိ ထာဝရ အမွတ္ရေန ၾကပါလိမ့္မယ္။

ဆည္ႀကီး တည္ေဆာက္ရာမွာ ပါဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဇြဲနပဲႀကီးတဲ့ လုပ္သားေတြနဲ႔ ဆည္ႀကီး တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အျမင္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ စဥ္းစား လုပ္ကုိင္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ  အားလုံးကုိလည္း အေမရိကန္အားလုံးက အစဥ္အၿမဲ ေက်းဇူး တင္စြာ သတိရေနၾကမွာပါ" ဆုိတဲ့ စာတမ္းက ကုိယ့္ကုိယ္ ေကာင္းေကာင္းဖမ္းစားႏုိ္င္ခဲ့ပါ တယ္။ ဟုတ္ပါရဲ့။ ဂုဏ္ျပဳထုိက္သူေတြကုိ ဂုဏ္ျပဳျခင္းဆုိတာ လူယဥ္ေက်းတုိ႔ရဲ့ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ဓေလ့အစဥ္ အလာပဲေလ။

တစ္ခ်ိန္က ကႏၲာရျဖစ္ခဲ့တဲ့ နယ္ေျမေတြမွာ ခုေတာ့ လယ္ယာစုိက္ခုိင္းေတြ၊ သစ္သီးသစ္ၿခံေတြနဲ႔ စိမ္းလန္း စုိ ျပည္လာခဲ့သလုိ ေရာင္စုံပန္းမာလ္ေတြနဲ႔ ဖူးပြင့္ၿမိဳင္ဆုိင္ေနခဲ့ၿပီ။ ကႏၲာရကုိ ပန္းပြင့္ေစရုံသာမက အေမွာင္ညေတြကုိ လည္း ထိန္ထိန္ဝင္းပ ေစႏုိင္ခဲ့ၿပီေလ။ သဘာဝရဲ့ အလွတရားအားကုိ လူသားတုိ႔ရဲ့ ဉာဏစြမ္းပကားအားနဲ႔ ေပါင္းစပ္လုိက္ေတာ့ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာေစႏုိင္ခဲ့ပုံဟာ လူသားစြမ္းရည္အတြက္ ၈ုဏ္ယူေက်နပ္ဖြယ္ပါ။  ဒီဆည္ႀကီး တည္ေဆာက္ရာမွာ အဓိကအခန္းက႑မွာ ပါဝင္တဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ့ သုံး ဆယ့္ တစ္ေယာက္ေျမာက္  သမတႀကီး ဟားဗတ္ဟူးဗားရဲ့ စကားကုိလည္း နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာမိပါတယ္။

"ပင္လယ္ျပင္ထဲကုိ အလဟႆ စီးဝင္သြားမယ့္ ဒီေကာ္လုိရာဒုိ မဟာျမစ္ထဲက ေရေတြကုိခုေတာ့ လူသားေတြက သယ္ယူကာ အသုံးျပဳၾကေတာ့မယ္။ အသိဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ကာ လက္ေတြ႔က်တဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈနဲ႔အတူ ဒီေနရာ ေဒသမွာ ခုလုိဆည္ႀကီးတစ္ခု  တည္ေဆာက္ ႏုိင္ျခင္းက လူ႔ယဥ္ေက်းမႈကုိ တစ္ဆင့္တုိးတက္ ျမွင့္တင္လုိက္ျခင္း
ပါ။ ဒီတန္ဖုိးေတြ ျပန္႔ပြားျခင္းဟာ လူသားေတြ ဘဝေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ေရတြက္ပုိင္းျဖတ္လုိ႔ မရႏုိင္တဲ့အရာေတြ ပါ"။     လူယဥ္ေက်းမႈရဲ့ အေျခခံျဖစ္တဲ့ ေသာက္ေရ၊သုံးေရနဲ႔ လ်ွပ္စစ္ ဓာတ္အားကုိ ဟူးဗားဆည္က ျဖည့္ေပးေန တာမုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈ တဆင့္တုိးေစျခင္းဆုိတဲ့ သမတႀကီးရဲ့ စကားဟာ မွတ္သားစရာပါ။ ဟူးဗားက နီဗားဒါး၊ အရီ ဇုိးနားနဲ႔ကာလီဖုိးနီးယား ေတာင္ပုိင္းသား  မ်ားစြာရဲ့ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝရဲ့  အစိတ္အပုိင္းလုိ႔ ဆုိႏုိင္မွာပါ။

တခ်ိန္တခါက ေျခာက္ခန္းခဲ့တဲ့ နယ္ေျမ ေဒသေတြလည္း ဆည္ရဲ့ ေရေလွာင္ကန္ကေန ေရအစုိဓာတ္ ေပးခဲ့လုိ႔ အသီးေတြနဲ႔စုိေျပ၊ အရြက္ေတြနဲ႔ စိမ္းလန္း၊ပန္းေတြနဲ႔ ေဝျဖာလန္းဆန္းတဲ့ နယ္ေျမေတြလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါတြင္မက ဟူးဗားဆည္က ေရကုိရလုိ႔ ပါလုိ ဗာဒီေတာင္ၾကား (the Palo Verde Valley)၊ေကာ္လုိရာဒုိျမစ္ အင္ဒီယန္ သီးသန္႔နယ္ေျမ (the Colorado River IndianReservation) ၊ အရီဇုိးနားျပည္နယ္ရဲ့ ယူမနဲ႔ ဂီလာ စီမံကိန္း (the Yumaand Gila Projects in Arizona) ၊ ကာလီဖုိးနီးယားျပည္နယ္ရဲ့ အင္ပီရီယယ္နဲ႔ ကုိရွီလာ ေတာင္ၾကား (the Imperial and Coachella valleys inCalifornia)  စတဲ့ ေဒသေတြမွာလည္း တိုးတက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးကာ လွပေဝဆာလုိ႔ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဆည္ေတြက ကႏၲာရအရုိင္းေတာေတြကုိ အသီးအပြင့္ေတြနဲ႔  ယဥ္ပါးေဝဆာ
ေစႏုိင္သလုိ အရုိင္းသဘာဝ  ေတာေတာင္ေတြ သာယာေနမွလည္း ဆည္ေတြျမစ္ေတြ ေရျပည့္ေစမွာမုိ႔ အယဥ္ ေတြ ရွင္သန္ဖြံ႕ထြား လာေစမႈနဲ႔အတူ အရုိင္းေတြကုိလည္း ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ လုိေပလိမ့္မယ္။ ဒါမွသာအခ်ိဳးတက်  ညီညြတ္မွ်တစြာ ကမာၻေလာႀကီး လွပေပလိမ့္မယ္။

တခါခါမွာ ဆည္ေတြ တည္ေဆာက္လုိ႔ ၿမိဳ့ရြာေတြ ေရႊ့ေျပာင္းၾကရ။ လူေတြရဲ့ လုပ္ကြက္ေတြ ပ်က္စီးဆုံးရွဳံးၾကရ လုိ႔ ဘဝ ပ်က္ၾကရတာ ေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။စနစ္တက် ေလ့လာတြက္ခ်က္မႈ မရွိပဲ ျပဳလုပ္တတ္ၾကတာ ေၾကာင့္လည္း ေကာင္းက်ိဳးထက္ ဆုိးက်ိဳးျဖစ္ေစတဲ့ တည္ေဆာင္ျခင္းေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဒီဟူးဗားဆည္ ကေတာ့  လူသားေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ ဘဝေတြကုိ ဖြံ႔ထြားတုိးတက္ ေစႏုိင္ခဲ့သလုိ ကမာၻေျမႀကီးကိုလည္း စိမ္းလန္း စုိေျပေစခဲ့ပါတယ္။ ေကာ္လုိရာဒုိျမစ္ကုိ ကာဆီးကာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဒီဆည္ကမိဒ္ ေရကန္ႀကီးကုိ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့တယ္။ ဒီေရကန္ထဲမွာပဲ ေလွေလွာ္၊ရြက္တုိက္၊ ေရကူး၊ ေရေပၚအပန္းေျဖ အိမ္မွာနား၊ ငွားမွ်ား။ လမ္း ေလွ်ာက္စတဲ့အပန္းေျဖဖြယ္ရာေတြကုိလည္း လုပ္ႏုိင္ၾကတယ္။

သင္ကေတာ့ သိခ်င္မွ သိမယ္။ သိခဲ့လ်င္ေတာင္မွ သတိရခ်င္မွ ရမယ္။ တကယ္လုိ႔ သင္ဟာ အနာဟုိင္မွာရွိတဲ့ ဒစၥေနလင္းဒ္၊ ဆန္ဒီေယဂုိးက ဆီးဝါလ္မွာရွိတဲ့ေရေဖာင္တိန္ပုိက္ေခါင္းေလး တစ္ခုကေန အေမာပန္းေျပ ေရ ေသာက္ခဲ့တယ္ ဆုိရင္ ဒါဟာ ေကာ္လုိရာဒုိျမစ္ကုိ ဆည္ထားတဲ့ ဟူးဗားရဲ့ ေရေလွာင္ကန္ မိဒ္ေရကန္(Lake Mead) က လာတဲ့ ေရကုိေသာက္ေနျခင္းပါ။ မုိင္သုံးရာ အေဝးကေန သင့္ကုိအႏြမ္းေျပေစဖုိ႔ အေျပးေလးလာၿပီး အားကူေပးတဲ့ ေရေအးေအးေလးေတြေလ။ ဟူးဗားနဲ႔စပ္တဲ့ မွတ္သားဖြယ္ ေလးေတြကုိ ေျပာျပဖုိ႔ ကိုယ့္မွာ အမ်ားသားပါေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ နားမွေတာ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ကုိယ္ကေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ရဲ့ေႏြရာသီ ခရီး အျဖစ္ နီဗားဒါး၊ အရီဇုိးနားနဲ႔ ယူထျပည္ နည္သုံးခုကုိ ေလးညအိပ္ ငါးရက္ခရီး သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာတုိေလးေတြကေတာ့ ကုိယ္ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ ေနရာေတြရဲ့ အမွတ္ရဖြယ္ ျမင္ကြင္းက်ယ္ကုိ အေပၚ ယံအျမင္နဲ႔ပဲ ကုိယ္ျမင္သမွ်ကုိ အေျခခံ ၿပီး ကုိယ္ခံစားမိသမွ် ေရးသားလုိက္တာပါ။ နက္ရွိဳင္းတဲ့ သမုိင္းေနာက္ခံေတြ၊ အံ့ဖြယ္ဆန္းျပားတဲ့ အမိေျမကမာၻရဲ့ တကယ့္အလွေတြ ကုိေတာ့ ဒီေလာက္ ေရးျပရုံနဲ႔ေတာ့လည္း ဘယ္မွာျပည့္ဝ ကုန္စင္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ေနာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ထဲရဲ့ အျမင္နဲ႔တင္ျပတဲ့ ဒီအျမင္က လည္း ဘယ္မွာ စုံလင္တဲ့အျမင္ တစ္ခု ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ခုလုိ မျပည့္မစုံတဲ့ ကုိယ့္ရဲ့စာတုိ အပုိင္းစေလး ေတြကုိ ဖတ္ၿပီးအမိေျမကမာၻကုိ စိတ္ဝင္စားကာ ေရေျမသဘာဝ အလွတရားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတတ္တဲ့စိတ္အနည္း ငယ္ေလးမ်ွ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိရင္ ကုိပဲ ကုိယ္ကေတာ့ဝမ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူေနမိမွာပါ။

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ခ်င္းစီရဲ့ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ေျမကမာၻ ခ်စ္စိတ္ေတြ စုေပါင္းခဲ့မယ္ ဆုိရင္ကုိပဲ လူသန္းေပါင္း မွီတင္းေနထုိင္တဲ့ဒီကမာၻာေျမႀကီးေပၚမွာ ခ်စ္စိတ္ေတြက ေတာင္ေတြ ေတာေတြ သမုဒၵရာႀကီးေတြမကၾကီးမား လာမွာပါ။ ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္၊ ၾကင္နာတတ္တဲ့စိတ္၊ ညွာတာစာနာ တတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ ပုိင္ရွင္ေတြနဲ႔ ဒီကမာၻႀကီး ကုိ တည္ေဆာက္ၾကမယ္  ဆုိလ်င္ဒီကမာၻာေျမႀကီးက ပုိမုိၿငိမ္းခ်မ္းလာၿပီး ေနေပ်ာ္ဖြယ္ ကမာၻႀကီးျဖစ္လာမွာမလြဲ ပါဘူး။ သစ္ေတာေတြလည္း စိမ္းလန္း၊ ျမစ္ျပင္ေတြလည္း ၾကည္လင္၊ ပန္းမာလ္ေတြလည္း လွပေဝဆာစြာ ပြင့္ဖူးေနတဲ့ ဒီကမာၻေျမႀကီးမွာ ငွက္ေလးေတြလည္း လြတ္လပ္စြာတြန္က်ဴး၊ လိပ္ျပာေလးေတြလည္း ေရာင္စုံပန္းေလး ေတြေပၚမွာ ေတာင္ပန္ေလးေတြ လွဳပ္ခတ္လုိ႔ ဘယ္ေလာက္ သာယာ ညြတ္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလုိက္ေလ မလဲ။ လွပတဲ့ ကမာၻႀကီး တစ္ခုျဖစ္ဖုိ႔ လူသားအသီးသီးရဲ့ ရင္ထဲမွာ သဘာဝတရားကုိ ခ်စ္တတ္စိတ္ကေလး ထား တတ္တာက စၾကရမွာပါ။ ကဲ လာပါေလ၊ ခ်စ္ၾကရေအာင္ပါ။ ။