ေတာေတာင္ေတြရဲ့ သဘာဝ အလွေတြ ၾကားမွာ မနားတမ္း သြားေနခဲ့တာ သုံးရက္ ရွိသြားၿပီ။ ဒီရက္ေတြအတြင္း ဇုိင္ယန္ ဥယ်ာဥ္ (Zion National Park)ရဲ့ မုိးထိျမင့္မား ေရာင္စုံေက်ာက္ေတာင္ ေက်ာက္လႊာမ်ား။ ဂရင္းကင္ညန္ (Grand Canyon)ရဲ့ အသူတရာနက္ရွိဳင္းတဲ့ ေခ်ာက္ကမာၻးႀကီးေတြရဲ့ အထပ္ထပ္ အလႊာအလႊာ အံ့မခန္း သမုိင္းဝင္ ျဖစ္တည္ေနဟန္ေတြ။ အနီေရာင္ေခ်ာက္(RedCanyon)ရဲ့ ေမ့ေပ်ာက္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းမဲ့အသြင္နဲ႔ အမုိးမဲ့ လုိဏ္ဂူပမာ ေက်ာက္ပန္း ေက်ာက္ဆုိင္ေတြ ေဝဆာေနတဲ့ (Bryce Canyon)တုိ႕ကုိ ေလ့လာျဖစ္တယ္။ တစ္ေနရာမွာ တစ္ရက္ပဲဆုိေတာ့ ေလ့လာ တယ္ဆုိတဲ့စကားထက္ လွည့္လည္သြားလာ လည္ပတ္ခဲ့တယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ ပုိမွန္မွာပါ။

ဒီေလာက္ဆန္းျပား ခမ္းနားတဲ့ သဘာဝ အလွတရားေတြ၊ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေတြေပါႂကြယ္လွတဲ့ ေနရာေတြကုိ တစ္ေနရာမွာ တစ္ရက္တာမွ်သာ ေလ့လာရုံနဲ႔ဘယ္မွာႏွ႔ံစပ္ ကုန္စုံႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခုလုိဆန္းၾကယ္လွပတဲ့ေနရာေတြကုိ အခုိက္အတန္႔ေလးမွ် ေရာက္ရွိ လည္ပတ္ခြင့္ ရခဲ့တာကုိကပဲ ဝမ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ပဲ မဟုတ္လား။ တန္ဖုိးျဖတ္လုိ႔ မရႏုိင္တဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ဒီခရီးစဥ္ကုိ   စီစဥ္ခဲ့တဲ့ သူေတြရဲ့ေက်းဇူးကုိလည္း အၿမဲမျပတ္ အမွတ္ရေနမိမွာပါ။ ရင္မွာျဖစ္တဲ့ ေက်းဇူးတရားက ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့ ႏႈတ္စကား ထက္ ပုိမုိေလးနက္ တာမုိ႔ ေက်းဇူးစကားကုိေတာ့ အထူးမဆုိေတာ့ပါဘူး။

ဒီေန႔ေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ခရီးစဥ္ရဲ့ ေနာက္ဆုံးေန႔။ သုံးညတာ တည္းခုိ္ခဲ့တဲ့ Mt. Carmel Junction က Best Western Hotelကေန စထြက္ေတာ့ နံနက္ ၉ နာရီ ၃ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္။ ဒီည ေလာ့စ္အင္ဂ်လိ(စ္)ကုိျပန္ အိပ္မွာ။ လမ္းမွာဝင္လည္ဖုိ႔ စီစဥ္ထားတာက Cedar Breaks National Monumentနဲ႔ လပ္စ္ေဗးဂပ္စ ္ၿမိဳ့အနီးကဟူးဗားဆည္ (Hoover Dam)ေတြကုိေလ။ စီးဒါးဘရိတ္ခ္အမ်ိဳးသား အထိမ္းအမွတ္ေနရာက ဒီရက္ပုိင္းအတြင္း ကုိယ္သြားခဲ့သမွ်ေနရာေတြထဲမွာ အျမင့္ဆုံးေနရာ။ ေပတစ္ေသာင္းသုံး ရာငါးဆယ္အျမင့္မွာရွိပါတယ္တဲ့။ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ အရင္ေန႔ကဘရုိက္စ္ကင္ညန္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ သိပ္မကြာျခားလွပါဘူး။

ဒီဝန္းက်င္က ဘရုိက္စ္ကင္ညန္၊ ခုစီးဒါးဘရိတ္ခ္စတဲ့ဟူးဒူးတုိ႔ရဲ့ေနရာအလွေတြကုိ အမ်ားေတြ သုံးႏႈန္းၾကတဲ့အတုိင္း ငွါးရမ္းလုိ႔ သုံးရမယ္ဆုိ လ်င္ေတာ့လည္း ဒီေနရာဟာလည္း "အမုိးဖြင့္ သဘာဝ ကပြဲရုံ"(the amphitheater) တစ္ရုံလုိ႔သာပဲ ဆုိရမွာပါ။ သူ႔မွာလည္း သူ႔အလွနဲ႔သူ၊ သူ႔သမုိင္းနဲ႔သူ။ ဟူးဒူးတုိရဲ့ ၿမိဳ့ေတာ္တစ္ခုပါပဲ။ စီးဒါးဘရိတ္ခ္ကုိ လွည့္လည္ၾကည့္ရွဳၿပီး ခဏနားကာ  ေန႔လယ္စာ စားမယ္ျပင္ေတာ့ ေအးလြန္းတာေၾကာင့္ ကားထဲမွာပဲစား လုိက္ၾကရပါတယ္။ ေန႔လယ္စာစားအၿပီးျပန္အထြက္ လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ ျမင့္တဲ့ေနရာျဖစ္လုိ႔ ေဆာင္းပုိင္းက က်ထားတဲ့စႏုိးေတြက အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားမွာ ပုံလ်က္ခဲလ်က္ရွိေနဆဲ။

အျမင့္ဆုံးေတာင္တစ္လုံးေပၚမွာဆုိရင္ စႏုိးေတြက ကြက္က်ားကြက္က်ား ဖုံးကာထားလုိ႔မွုိ႔ အစိမ္းနဲ႔အျဖဴက်ား ေတာင္ပုံဆန္းဆန္းျပားျပား အသြင္ကအျမင္ တမ်ိဳးနဲ႔ လွေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ သုံးရက္လုံးလုံး ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းအားလုံးက အနီေရာင္ရင့္ရင့္ေတြ၊အနီနဲ႔ဆက္သြယ္ ေနတဲ့ လိေမၼာ္ ေရာင္၊ ပန္းေရာင္၊ အညိဳေရာင္စတာေတြမ်ားတာေၾကာင့္ ေတာင္စိမ္းစိမ္းေပၚမွာ ဟုိတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္ ဖုံး ကာထားတဲ့ျဖဴဆြတ္ဆြတ္ အလွကလည္း တမ်ိဳးၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းေနျပန္ပါတယ္။

ု   ျမင္ကြင္းလွလွေလးေတြ ေတြ႕ရလုိ႔ ခဏကားရပ္ကာ ဆင္းေလတုိင္း ေအးေအးေဆးေဆး မၾကည့္ႏုိင္ ္ၾကပါဘူး။ အားလုံးက အဝတ္ပါးပါး ေလးေတြကုိသာ ဝတ္ဆင္ထားၾကတာမုိ႔ ေပတစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ အျမင့္တစ္ေနရာမွာ ႏွင္းစႏွင္းႂကြင္း ေတြ ကုိျဖတ္တုိ္က္လာတဲ့ေလက အသဲခုိက္ေအာင္ ေအးတယ္လုိ႔ မဆုိႏုိ္င္ေတာင္အေရျပားကုိက္ေအာင္ေတာ့ ေအး တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တဲ့ အေနေလ။

ယူထျပည္နယ္ရဲ့ ႏွင္းေလ်ာစီးရာ တစ္ေနရာျဖစ္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ Brian Head Resort ကုိလဲ ကားျဖတ္ကာ ေမာင္းရပါတယ္။ ေတာင္ဆင္း အေကြ႔အေကာက္လမ္းေလးက ကုိယ့္အမိေျမက ျပင္ဦးလြင္အတက္ ေျခာက္မုိင္ ေကြ႔ကုိ သတိရေစပါတယ္။တတ္ႏုိင္ျပည့္စုံ တဲ့ႏုိင္ငံမုိ႔ ဒီမွာေတာ့ လမ္းေတြက ပုိက်ယ္ျပန္႔၊ပတ္ဝန္းက်င္ျမင္ ကြင္းေတြလည္း ပုိမုိခမ္းနား သန္႔ရွင္းတာေတာ့ ထူးတယ္လုိ႔ဆုိရမွာေပ့ါ။ ဟုိတယ္နဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ သီးသန္႔ လူေနအိမ္ လွလွေလးေတြ၊ ေတာင္ေတြေပၚကုိ တက္ႏုိင္ေအာင္ ေကာင္းကင္ႀကိဳး ဆြဲကားေတြ အမ်ား အျပား တပ္ဆင္ထားတာကုိေတြ႔လုိ႕ ေဆာင္းပုိင္းမွာဆုိလ်င္ေတာ့ စႏုိးေပ်ာ္ေတြနဲ႔ အလြန္စည္ကားမယ့္ေနရာ ျဖစ္မွာပဲလုိ႔ မွန္းဆမိပါတယ္။ ေႏြရာသီအပန္းေျဖစခန္းကုိေတာ့ ဇြန္လ ၂၆ ရက္မွာမွ တရားဝင္ စတင္ဖြင့္လွစ္မွာ ဆိုေတာ့ ကုိယ္ေရာက္ ခ်ိန္က ၾကားကာလ အခ်ိန္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးသြားဧည့္သည္ မ်ားမ်ားစားစား မေတြ႔ရပါ ဘူး။ မၾကာမီရက္ပုိင္းအတြင္းမွာေတာ့ ေႏြေပ်ာ္လူသားေတြနဲ႔ စည္ကားသက္ဝင္ လႈပ္ရွားလာေပဦးေတာ့မယ္ ရယ္လုိ႔လည္း ေတြးမိပါတယ္။ အပူျပင္းတဲ့ေႏြမွာ အပူကင္းတဲ့ ဒီေနရာေလးဟာ အပူေရွာင္လုိသူေတြအတြက္ စြဲမက္ေပ်ာ္ေမြ႔ဖြယ္ သုခဘုံေလး ျဖစ္ႏုိင္မယ္
မဟုတ္လား။ ကုိယ္ကေတာ့ ျဖတ္သန္းသြားလာခဲ့ရုံမွ်သာပါပဲေလ။

Brian Head ကုိ မေရာက္မီမွာ ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ UT 143 လမ္းမရဲ့ မတ္ေစာက္မႈနဲ႔ Brian Head အလြန္ေတာင္ ဆင္းလမ္းက အမွတ္ျပဳမိေလာက္ေအင္ မတ္ေစာက္ပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ကားကုိ ဘရိတ္ထိမ္းၿပီး ေမာင္းရတာေၾကာင့္ကားေရွ့ဘီးဘရိတ္ေတြ အပူလြန္ၿပီး မီးေလာင္ပါတယ္။ စစခ်င္းေတာ့ မၾကာမီက ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ Brian Head  Resort အတြင္းမွာ လမ္းျပင္ကတၱရာခင္းေနရာကေန ပါလာတဲ့ အေညွာ္နံ႔ျဖစ္မွာပဲဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဘယ္သူမွ ဂရု မျပဳမိၾကပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ပုိၿပိး ေညွာ္လာတာေၾကာင့္ သံသယရွိလုိ႔
လမ္းေဘး ကားခဏရပ္ၿပီး ဆင္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ မီးေတာက္ေတာ္ေတာ္ ႀကီးေနတာကုိ ေတြ႔႔ရပါတယ္။ ပါလာတဲ့ ေသာက္ေရသန္႔ဗူးေတြ။ လမ္းေဘးရွိ ဖုန္သဲေတြနဲ႔ အလ်င္ အျမန္ မီး ၿငိမ္းသတ္ၾကရပါတယ္။ မရပ္နားပဲ ေနာက္သုံးေလးမိနစ္ခန္႔သာဆက္ေမာင္းမယ္ဆုိလ်င္ေတာ့ ခုလုိဒီစာကုိ သင္ဖတ္ခ်င္မွ ဖတ္ခြင့္ရေတာ့မွာ။
ကုိယ္က ခုခ်ိန္မွာဆုိ ဘရုိင္ယန္ဟက္ဒ္ရဲ့ ေကာင္းကင္ႀကိဳးကားနဲ႔ ဟုိး အထက္ေကာင္းကင္ဆီကုိ တက္သြားၿပီး အနားယူေနသူ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ။ အႏၲရာယ္ဆုိတာ တကယ့္ ကုိမွ လက္တစ္ကမ္းမွာ။ မထင္မွတ္တဲ့ေနရာကေန အသံမေပးဘဲလည္း ေရာက္လာႏုိင္တတ္တာမ်ိဳးေလ။

အနီးဆုံးၿမိဳ႔ေလးျဖစ္တဲ့ Parowan က ကားဝပ္ေရွာ့ကုိ ဆက္သြယ္ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ေျဖးေျဖး ထိန္းေမာင္းလာပါလုိ႔ အၾကံျပဳတာေၾကာင့္ ကားကုိေအးေအာင္ ခဏေစာင့္ၿပီး ၁၃ မုိင္ခန္႔ေဝးတဲ့ Parowan ဆုိ တဲ့ ၿမိဳ့ေလးဆီကုိ ရင္တမမနဲ႔ အေရာက္ေမာင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလမ္းက အႏၲရာယ္မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ ေဆာင္း တြင္းမွာဆုိ အမ်ားအားျဖင့္လမ္းကုိပိတ္ထားတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဝပ္ေရွာ့ေရာက္ေတာ့ ဆုိင္ရွင္အဘုိးက  သူဒီဝပ္ေရွာ့ဆုိင္ေလးဖြင့္ထားတာ ႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ၿပီ။ ဒီလမ္းမွာ ဒီလုိအျဖစ္မ်ိဳး မၾကာခဏႀကဳံရတတ္လုိ႔ ခုလုိပဲ သူျပင္ေပးရတဲ့ ကားေတြလည္း မ်ားလွၿပီးလုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူက မိတ္ေဆြတုိ႔ အလြန္ကံေကာင္းတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆုိ အသက္ေတာင္ ဆုံးရွဳံးၾက ရတာလုိ႔ ေျပာျပလုိ႔ ကုိယ့္အျဖစ္ကုိေတာင္ ျပန္လည္ေတြးၿပီး ေၾကာက္ လန္႔ရမလုိလုိပါပဲ။
ကုိယ့္ကံေကာင္းျခင္းက သင္ကံမေကာင္းျခင္း ျဖစ္ေနလားေတာ့ မဆုိႏုိင္ဘူးေပါ့ေနာ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ ခုလုိ ကုိယ္ေရးေနတဲ့စာေတြကုိ သင့္မွာ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ မ်က္စိအေညာင္း ခံကာ ဖတ္ေနရလုိ႔ ေပါ့။ ထားပါေတာ့ေလ။
တကယ္လုိ႔ သင္မ်ား ဒီ UT 143 လမ္းကုိသြားခဲ့ရင္ သင့္ကားကုိဂရုထားေမာင္းဖုိ႔ ကုိယ္က သတိစကား ပါးခ်င္ပါတယ္။ ေဘးကင္းပါေစသား မိတ္ေဆြရယ္။
ေလ့လာလုိသူေတြအတြက္လည္း ဗဟုသုတေတြရသလုိ ေန႔စဥ္လူမႈဘဝရဲ့ ဖိစီးမႈဒဏ္ ေတြေၾကာင့္ စိတ္ပန္း ကုိယ္ႏြမ္းျဖစ္ေနသူေတြအတြက္လည္း စိတ္အပန္းေျဖ အနားယူႏုိင္ေစဖုိ႔ ဒီေတာဒီေတာင္ ဒီရွိဳေျမာင္ေတြက ေကာင္းေကာင္း ေပးစြမ္းႏုိင္ၾကတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သဘာဝအလွေတြ မပ်က္ျပဳန္းရေလေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ေစဖုိ႔ အေျမာ္အျမင္ႀကီးႀကီးနဲ႔ စနစ္တက် ေဆာင္ရြက္ၾကသူေတြကုိ ေလးစားမိပါတယ္။

ထူးဆန္းတဲ့ေတာေတာင္ သဘာဝေတြရဲ့ လွပဆန္းၾကယ္တဲ့ျမင္ကြင္းေတြ မပ်က္စီးရေလေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ထားမႈေၾကာင့္သာ ခုလုိတန္ဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ေနရာေဒသေတြ အလွမပ်က္ ရွိေနႏုိင္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ ေရရွည္ကုိ ေမ်ွာ္ၾကည့္ၿပီး စနစ္တက် သင့္ေလ်ာ္မွ်တတဲ့ ဥပေဒေတြခ်မွတ္ကာ ေဆာင္ရြက္ၾကတဲ့ တာဝန္ရွိသူေတြရဲ့ လူသားေတြအေပၚ၊ ကမာၻေလာကအေပၚ ထားရွိတဲ့ ေစတနာေတြေၾကာင့္သာပါ။ သင့္တင့္မွ် တတဲ့ ဥပေဒသေတြကုိ လုိက္နာရ ေကာင္းမွန္းသိၿပီး အသိနဲ႔လုိက္နာၾကတာေၾကာင့္လည္း ဒီသဘာဝ အလွ တရားေတြ ရွိေနတာမုိ႔ ေစာင့္ထိန္းလုိက္နာသူ အားလုံးကုိလဲ ေက်းဇူးစကား ဆုိခ်င္ပါရဲ့။ တကယ္ေတာ့ မွ်တတဲ့ ဥပေဒဆုိတာ ေလးစားစြာ လုိက္နာလုိသူ မ်ားတတ္ရုိးပါေလ။ လူသားဆုိတာ အသိဉာဏ္မဲ့သူေတြမွ မဟုတ္တာ ပဲဟာကုိး။

ထိန္းသိမ္းသူမဲ့၊ ေစာင့္ေရွာက္သူကင္း၊ ခုတ္ထြင္ဖ်က္ဆီး သူေတြခ်ည္းသာမ်ားလုိ႔  ဒီေတာေတြျပဳန္း၊ ဒီေတာင္ေတြကတုံး ျဖစ္ကုန္မယ္ဆုိရင္ျဖင့္ ဘယ္မွလာသဘာဝ အလွတရားေတြ ဆုိတာလဲ ရွိႏုိင္ပါေတာ့မလဲ။ သဘာဝ အလွေတြ ကင္းမဲ့မႈကေန ဘဝအလွေတြ ကင္းမဲ့ႏုိင္တဲ့ အထိလည္း ျဖစ္လာႏုိင္မယ္ေလ။ ဒီေတာ ဒီေတာင္ ဒီေျမ ဒီေရ ဒီသဘာဝေတြ ရွင္သန္က်န္းမာေနပါမွ ဒီေျမဒီေရ ဒီသဘာဝေတြကုိ မျဖစ္မေန အစဥ္မီွခုိ ေနရတဲ့ လူသား ေတြအပါအဝင္ သတၱမ်ိဳးႏြယ္စု တစ္ခုလုံးလည္း က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ အရွည္ရွင္သန္ခြင့္ ရွိႏုိင္မယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ သဘာဝအလွေတြ ထိမ္းသိန္းျခင္းဆုိတာ ဘဝေတြကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္းျဖစ္တယ္ဆုိတာ နားလည္ဖုိ႔ သိပ္လိုအပ္တာေပါ့။ ကုိယ္မွီခုိေနတဲ့ ကုိယ့္အမိ အိမ္ေဂဟာကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဖ်က္ဆီးတယ္ဆုိတာ ဘယ္မွာ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ိဳး ဟုတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ အသိဉာဏ္ ရွိသူတုိ႔ရဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳးလည္း ဟုတ္ႏုိင္ပါ့ မလဲ။

သဘာဝတရားေတြရဲ့ အလွတရားေတြကုိ ကုိယ့္ရင္တြင္းသႏၲာန္မွာရွိတဲ့ မသိမႈ ေမာဟဦးစီးေရွ့ေဆာင္တဲ့ ေလာ ဘေတြ၊ ကုိယ္က်ိဳးကုိယ္သာ ဦးစားေပးစဥ္းစားတဲ့ အတၱမာန္မာနစတဲ့ မလွမပ အက်ည္းတန္တရားေတြက ဖ်က္ ဆီးပစ္လုိက္မယ္ဆုိရင္ကုိယ္ဖ်က္ဆီးတဲ့ ဒဏ္ဟာ ကုိယ့္ဆီကုိ အေႏွးနဲ႔အျမန္ ျပန္လာေလမယ္ဆုိတာကုိလဲစဥ္းစားမိဖုိ႔ လုိေပလိမ့္မယ္။ သဘာဝတရားေတြဆုိတာ သူတုိ႔ကုိတရားမ်ွတစြာ လိမ္လိမ္ မာမာ အသုံးခ်မယ္ဆုိ ရင္ သူတုိ႔ကလည္း ကုိယ့္ကုိ တရားသျဖင့္ ဆုလဒ္ေကာင္းေတြ ျပန္လည္ေပးဆပ္မွာပါ။ ေတာေတြေတာင္ေတြ အေၾကာင္း စဥ္းစားမိေနရင္းပဲ ညေန ၅ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ Hoover Dam ဆီကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္ ေတာ့ ဒီဟူးဗားဆည္သည္ပင္လ်င္ သဘာဝအလွတရားကို အေျချပဳကာ လူသားတုိ႔ရဲ့ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားစြာကုိ ထုတ္လုပ္ေဖာ္ေဆာာင္ေပးေနတဲ့  အရာတစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ ။