မိမိရဲ့ ကုိယ္, ႏႈတ္, စိတ္မ်ားကုိ ပညာမွန္ျပင္တြင္တင္ကာတင္ကာ ေကာင္းမေကာင္းၾကည့္၍ မေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းေအာင္ျပင္ေပးရမည္(သေျပကန္ဆရာေတာ္)

အရဟံဦးဆင္


ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ-ေတာင္စြန္း

        “ငဆင္...  နင့္ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ခုမွ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ ကိန္းတယ္ဟ။ နင္ ထူးျခားေတာ့မယ္။ ဆက္ႀကိဳးစား ၾကားလား”
(အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီး)


       စစ္ႀကီး ၿပီးခါစေလာက္က မႏၲေလးေျမာက္ဘက္ မတၱရာနယ္က ပိုင္ရြာတစ္၀ိုက္မွာေတာ့ “အရဟံ ဦးဆင္”ဆိုတာ မသိသူ မရွိသေလာက္လုိ႔ ဆုိရေလာက္ေအာင္လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ကိုလူေတြအသိမ်ားတာဟာ ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီး တစ္ဦးျဖစ္လုိ႔ ဆုိတာထက္အက်ႌဗလာ၊ လံုခ်ည္ဖာတစ္ရာနဲ႔ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀က ျဗဳန္းစားႀကီး ဆန္စက္ပိုင္ရွင္အျဖစ္ ေျပာင္း လဲသြားတာ ရယ္၊ ေသသည္အထိ ပုတီးတစ္ကံုးနဲ႔ ပုတီးမျပတ္ စိပ္ေနေလ့ရွိတာရယ္၊ သူ႕အိမ္၀မွာ “အရဟံ” ဆုိတဲ့ စာလံုးဆုိင္းဘုတ္ အႀကီးႀကီး ေရးထားတာရယ္တုိ႔ေၾကာင့္ပါပဲ။


    ဒီ “အရဟံ” ဆုိတဲ့ စာလံုးဆုိင္းဘုတ္ႀကီးေၾကာင့္ပဲ သူ႕ကို “အရဟံ ဦးဆင္” လုိ႔ လူေတြက သိၾကေခၚၾကတာပါ။
                                                          ---------------
    ဦးဆင္ဆိုတာ.....

.

   

     ငယ္ငယ္က သာမေဏဘ၀နဲ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္ဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲသူရိယာဘိ၀ံသ (ေနာင္ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု) ထံမွာ ေနသြားခဲ့ဖူးတယ္။ ရဟန္းမျဖစ္ခင္မွာဘဲ သူ႕ဒကာႀကီး ဆံုးပါးသြားလုိ႔ မိခင္နဲ႔ လူမမယ္ (မည္) ညီ၊ ညီမငယ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ေကၽြးဖုိ႔ လူထြက္လိုက္ရတယ္။  လယ္ယာေျမပိုင္ မရွိတဲ့အတြက္ သူမ်ားအိမ္မွာ ထြန္ယက္ ႏြားေက်ာင္း သူရင္းငွား ဘ၀နဲ႔ လုပ္ကိုင္စားရတဲ့ဘ၀မွာ မိသားစုက စားအုိးႀကီးတဲ့အတြက္ အသက္ထိန္း႐ံု အရွက္လံု႐ံု အႏုိင္ႏုိင္ျဖစ္လုိ႔ လံုခ်ည္ခါးႏြမ္း ေက်ာေနလွမ္းဘ၀မွာ အိမ္က ခေနာ္ ခနဲ႔ေခတ္သစ္ ကာက၀လိယလို႔ေတာင္ ဆုိႏုိင္ေလာက္ပါ  သတဲ့။


    ဆရာသမားရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို အျမဲ ဦးထိပ္ထားတတ္တဲ့ ေမာင္ဆင္ဟာ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေမြးေန႔ နီးၿပီဆုိရင္ေတာ့ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ကို အျမဲေရာက္ေအာင္ လာတယ္။ လွဴဖြယ္၀တၳဳရယ္လုိ႔ မပါေပမယ့္ ဆရာသမားကို ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ ျပဳေပးရင္း ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္၊ တံျမက္လွည္း စတဲ့ အလုပ္ၾကမ္း မွန္သမွ် အားလံုး ဒိုင္ခံၿပီး လုပ္ေလ့ရွိပါသတဲ့။


    ေမြးေန႔ၿပီးလို႔ အျပန္မွာေတာ့အက်ႌဗလာနဲ႔တပည့္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးက “ငါ့တပည့္လို သံဃာ့ေ၀ယ်ာ ၀စၥလုပ္သူအတြက္ ေပးေကာင္းတယ္ကြဲ႕။ အပ္စပ္ပါတယ္။ အက်ႌခ်ဳပ္၀တ္” လုိ႔ ေျပာၿပီး အဲဒီေခတ္က နာေရးကန္ေတာ့ ပြဲေတြမွာ ပါလာေလ့ရွိတဲ့ ပိတ္စကေလးေတြကို ခ်ီးျမႇင့္တတ္ပါတယ္။


    ဆရာေတာ္ႀကီးက မိမိအတြက္ အက်ႌခ်ဳပ္ဖုိ႔ဆုိၿပီး ေပးစြန္႔ေပမယ့္ အိမ္မွာအရြယ္ေရာက္စျပဳေနၿပီျဖစ္တဲ့ ႏွမေတြ ညီငယ္ေတြ အတြက္ပဲ သင့္သလိုခ်ဳပ္ေပးၿပီး ေမာင္ဆင္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ယက္ခ်ည္ထက္ခ်ဳပ္ခ်ည္ကေတာင္ ပိုမ်ား ေနၿပီလား ထင္ရတဲ့ လံုခ်ည္ဖာတစ္ရာ ေက်ာဗလာပဲ ေနရတာပါ။


    ေမြးေန႔နီးတုိင္း ႏွစ္စဥ္ မွန္မွန္ေရာက္လာၿပီး ေက်ာေျပာင္ႀကီး ပိုၿပီး မြဲေျခာက္ လာတာက လြဲလုိ႔ ဘာမွ တုိးတက္ ေျပာင္းလဲမလာတဲ့ တပည့္ကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာ ေတာ္ႀကီးက-
    “ငဆင္ နင္ မခ်မ္းသာခ်င္ဘူးလား” လုိ႔ ေမးေတာ့-


    “ဘယ့္ႏွယ္ မိန္႔လိုက္ပါလိမ့္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္သူမ်ားေတြလုိ သူေဌးျဖစ္ေအာင္ မခ်မ္းသာခ်င္ေနပါေစ။ အစား အ၀တ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႔ မုိးလံုေလလံုေလာက္ ေနရရင္ကို ေက်နပ္လွပါၿပီ။ ဆရာေတာ္မစႏုိင္ရင္ မစေပးေတာ္မူပါဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားပါသတဲ့။


    ဆရာေတာ္ႀကီးက “ဟဲ့... ငဆင္ရဲ႕၊ ကံ ကံ၏အက်ဳိးဆုိတာ နင္လည္း သိသားပဲဟာ။ နင့္ကို ငါက မစလို႔ ဘယ္ရမလဲဟဲ့။ နင္ကိုယ္တုိင္ ႐ုန္းၿပီး ရပ္မွ မတ္လာမွာေပါ့” ဆုိေတာ့...


    “မွန္ပါ၊ တတ္ႏုိင္သမွ်ေတာ့ ႀကိဳးစားတာပါပဲဘုရား။ မိသားစုကလည္း မ်ား၊ ညီေတြ ညီမေတြကလည္း လက္လုပ္လက္ကိုင္ေလးမွ အကူအညီက မရေသး။ ဒီၾကားထဲ ေလာကအေလ်ာက္ အိမ္ေထာင္ကလည္းက်ၿပီးဆုိေတာ့ အလုပ္နဲ႔၀င္ေငြကမတုိးဘဲ ပါးစပ္ေပါက္ေတြသာ တုိးေနတဲ့အတြက္ ဒီလိုပဲ လံုးခ်ာလိုက္ေနတာပဲ ဘုရား” လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။


    ဆရာေတာ္ႀကီးက “ေအး...  နင့္ကို ငါက မ,ထူေပးလို႔ေတာ့ မရဘူး။ နင့္ကိုယ္နင္႐ုန္းထႏုိင္ေအာင္ အေထာက္ အကူေတာ့ ေပးလိုက္မယ္။ ေရာ့ ေဟာဒီ ပုတီးကို ယူသြား။ ဘာမွ နည္းေတြမ်ားမေနနဲ႔ “အရဟံ” တစ္လံုးကို အဓိပၸာယ္ပါ အာ႐ံုျပဳၿပီး မျပတ္ပြားေပေရာ့” ဆုိၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ ပရိကၡရာပံုထဲက ပုတီးတစ္ကံုး ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။


    ဆရာေတာ္ႀကီးက မတာ မဟုတ္ဘူးဆုိေပမယ့္ ေမာင္ဆင္ကေတာ့ ဒါဟာ ဆရာေတာ္ႀကီးက သူ႕ကိုမစလိုက္တာပဲ ဆုိၿပီး ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားတဲ့အတိုင္း မျပတ္ပြားၿပီး စိပ္ေတာ့တာပဲ။


    ခါတုိင္း ကိုယ္အထက္ပိုင္းမွာ ဗလာက်င္းေနတဲ့ ေမာင္ဆင္မွာ ခုေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္ဆုိရင္လည္း လည္ပင္းမွာ ပုတီးတစ္ကံုး ဆြဲထားတာ ေတြ႕ရၿပီး အလုပ္နားတာနဲ႔ ပုတီးနဲ႔ လက္မျပတ္ေအာင္ စိပ္ေတာ့တာပဲ။ ႏြားေက်ာင္းရင္လည္း ပုတီးစိပ္က မျပတ္ေတာ့ ဒုစ႐ိုက္ရယ္လုိ႔ က်ဴးလြန္ခ်ိန္ကို မရွိေတာ့ဘူး။


    ေနာက္တစ္ႏွစ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေမြးေန႔မွာ ေမာင္ဆင္ ေရာက္လာေတာ့လည္း ဘာမွ ထူးျခားေျပာင္းလဲမႈ မရွိေသးဘူး။ ဆရာေတာ္ႀကီးထံပါးမွာ ၀တ္ခ်ေတာ့...


    “ငဆင္ ဘာေတြမ်ား ထူးျခားလာသလဲဟဲ့”
    “ဘာမွ မထူးေသးပါဘုရား”


    “ေအး လာစမ္း ဒီနား” ဆိုၿပီး “ျဖန္း” ခနဲ ႐ိုက္လိုက္ေတာ့...
    “အမေလးဘုရား” လုိ႔ လန္႔ေအာ္တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက...
    “နင္ လိုေသးတယ္၊ ဆက္ႀကိဳးစားဦး” လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။


    ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ ဒီအတုိင္းပဲ၊ မထူးဘူး။ အဲ... ေလးႏွစ္ေျမာက္အေရာက္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး “ငဆင္ လာစမ္း ဒီနား” “ျဖန္း” ဆုိေတာ့ “အရဟံ... အရဟံ... အရဟံ...” လို႔ ေအာ္လိုက္ပါသတဲ့။


    “ေအး နင့္ခႏၶာကိုယ္ထဲခုမွ “အရဟံ” ဂုဏ္ေတာ္ကိန္းတယ္ဟ။ သံုးေလး ႏွစ္အတြင္း ခႏၶာကိုယ္ထဲ အရဟံဘုရား အျမဲကိန္းေအာင္ တည္ႏုိင္တာ နင္ မဆုိးဘူး၊ နင္ ထူးေတာ့မယ္။ ဆက္ႀကိဳးစား ၾကားလား”


    “မွန္ပါဘုရား”
---------------------

    အခ်ိန္က ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာျပည္၀င္လာခါစ၊ ျမန္မာျပည္ကို စစ္ေငြ႕စစ္ရိပ္ မ်ား သန္းလာၿပီ။ မတၱရာနယ္က ပိုင္ရြာမွာရွိတဲ့ ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ အိႏိၵယအမ်ဳိးသား မိသားစုတုိ႔က စစ္ေဘးဒဏ္ကို တိမ္းေရွာင္ရင္း သူတုိ႔ေဆြမ်ဳိးမ်ားရွိရာ အိႏၵိယကို ျပန္လုိတဲ့အတြက္ သူတုိ႔မရွိတုန္းမွာ သူတုိ႔ပိုင္တဲ့ ဆန္စက္ကို အေစာင့္အေရွာက္အျဖစ္ လႊဲအပ္ခဲ့ဖုိ႔ နယ္မွာရွိတဲ့ အႀကီးအကဲမ်ား၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟမ်ားနဲ႔ တိုင္ပင္တဲ့အခါ အဲဒီနယ္သူႀကီးက-


    “သူရင္းငွားလုပ္ေနတဲ့ ေမာင္ဆင္ဟာ ဆင္းရဲေပမယ့္႐ိုးသားၿပီးသစၥာရွိတယ္။ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕တပည့္ျဖစ္လုိ႔ ဆရာေကာင္းတပည့္ပီပီ ႐ိုးသားတည္ၾကည္တယ္၊ သူမ်ားပစၥည္းကို အလြဲသံုးစားလုပ္မယ့္သူငယ္ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာသမားမ်ားရဲ႕ အရွိန္အ၀ါေၾကာင့္လည္း ဆရာေကာင္းတပည့္မပီသတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးလုပ္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ သူ႕ကိုပဲ လႊဲအပ္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ခိုင္းတာ အေကာင္းဆံုးပဲ” လို႔ အၾကံေပးၾကတယ္။


    ဆန္စက္ပိုင္ရွင္မ်ားကလည္း ဟိႏၵဴအမ်ဳိးသားမ်ား ျဖစ္တဲ့အတုိင္း “မစိုးရိမ္တိုက္” ဆုိတာကို ၾကားဖူးၿပီး အထင္ႀကီး ေလးစားၾက တဲ့အတြက္ သေဘာက်ၿပီး ေမာင္ဆင္နဲ႔သြားေတြ႕အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာဆုိညိႇႏိႈင္းၾကၿပီး ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာ တူၾကလုိ႔ ေမာင္ဆင္ လက္ထဲ ဆန္စက္ကို လႊဲအပ္ၿပီး အိႏိ္ၵယျပန္သြားၾကတယ္။


    ေမာင္ဆင္လည္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဆန္စက္နဲ႔လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခြင့္ ရရွိသြားလို႔ ဆန္စက္ပိုင္ မဟုတ္ေပမယ့္ ဆန္စက္ကိုင္ သူေဌးေလးဘ၀ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ အဲဒီႏွစ္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေမြးေန႔ကို သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေမာင္ဆင္ဟာ ႏွစ္တုိင္းနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး။ အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ လွဴစရာ ဆန္အိတ္ေတြ ဘာေတြ သယ္လာၿပီး မိသားစုနဲ႔အတူ ေရာက္လာၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက-


    “ငဆင္ ဒီႏွစ္ ထူးလာၿပီလား ဟ” ဆုိေတာ့...


    “မွန္ပါ၊ ထူးဆုိ တပည့္ေတာ္စိတ္ကူးနဲ႔ေတာင္ မမွန္းဆရဲခဲ့ဖူးတဲ့အထိကိုထူးတာဘုရာ့။ အခုတပည့္ေတာ္ ဆန္စက္ တစ္လံုးကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္းလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခြင့္ရလို႔ တပည့္ေတာ္ ေတာင့္တခဲ့တဲ့စား၀တ္ေနေရး ျပည့္စံုၿပီး မုိးလံု ေလလံုေနႏုိင္ဖုိ႔ ဆုိတဲ့ အဆင့္ထက္ေတာင္ လြန္ေနၿပီဘုရာ့။ ဒါေတြဟာဆရာေတာ္ မ,လိုက္တဲ့ ဆရာေတာ့္ ေက်းဇူးေတြပါပဲဘုရား” ဆုိၿပီး ၀မ္းသာ မ်က္ရည္နဲ႔ ေလွ်ာက္ထားရွာတယ္။


    “ဟဲ့... ငဆင္ရဲ႕၊ နင့္ကို ငါမလုိ႔ မရဘူး။ နင့္ကိုယ္နင္ ႐ုန္းကန္ထရမွာလို႔  အစကတည္းက ေျပာထားသားနဲ႔၊ ဘယ္ကလာ ငါက မရမွာလဲ၊ အဲဒါ ငါမတာ လည္း မဟုတ္ဘူး၊ နံေဘးမွာရွိတဲ့ ဘုရားေတြက မတာလည္း မဟုတ္ဘူးဟဲ့။ နင့္ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ နင္ကိုယ္တိုင္ မျပတ္ပြားထံုၿပီး တည္ထားတဲ့ “အရဟံဘုရား”က မတာ။ မတယ္ဆုိလို႔ ဘုရားတန္ခိုးသက္သက္နဲ႔ ခ်မ္းသာလာတယ္ မထင္လိုက္နဲ႔၊ ကံမ်ဳိးေစ့ ေအာင္ျမင္လာေတာ့ “အႏုတၱရံ ပုညေခတၱံ ေလာကႆ” ဆုိတဲ့ သာသနာေခတ္ႀကီးမွာ ၪာဏ္နဲ႔ လံု႔လစိုက္ထုတ္ႏုိင္သေလာက္ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းတာေပါ့။ “သမၼသကတ သမၼာဒိ႒ိ” အျမင္မွန္ လက္မလြတ္ေစနဲ႔၊ မေမ့မေလ်ာ့ ဆက္ႀကိဳးစား ၾကားလား” လုိ႔ မိန္႔ၾကားပါတယ္။


    ေမာင္ဆင္ရဲ႕ဘ၀ ဘယ္လုိ ေျပာင္းလဲသြားေပမယ့္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီး ေမြးေန႔ေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အရင္က လုပ္ေနက်အတိုင္း ထင္းခြဲ၊ အမိႈက္ရွင္း၊ ေရခပ္ စတဲ့ အလုပ္ၾကမ္းမွန္သမွ် မိသားစုပါ ၀ိုင္း၀န္းၿပီး ေဆာင္ရြက္ျမဲ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။


    စစ္ႀကီးၿပီးစေလာက္မွာေတာ့ အိႏိၵယ ျပန္သြားတဲ့ ဆန္စက္ပိုင္ရွင္မ်ားက “သူတုိ႔မိသားစု ဟိုမွာလည္း အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပေနတဲ့အတြက္ဟိုမွာပဲအေျခခ်ေတာ့မယ္။ ဆန္စက္မ်ားကိုလည္း ႐ိုးသားၿပီး သစၥာရွိတဲ့ ေမာင္ဆင္ကိုပဲ အၿပီးအပိုင္ေပး ပါတယ္”လို႔ စာနဲ႔လႊဲအပ္ပါတယ္။ စစ္ၿပီးစေလာက္တုန္းက မတၱရာနယ္တစ္၀ိုက္မွာေတာ့ ဆင္းရဲသား (ေက်ာမြဲစစ္စစ္) ဘ၀က ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီးျဖစ္သြားတဲ့ “အရဟံဦးဆင္”အေၾကာင္း လူတုိင္းလိုလိုက တအံ့တၾသ ေျပာမဆံုးေအာင္ တစ္နယ္လံုးကို ဟိုးေ၀းတေက်ာ္ ျဖစ္ရပ္ပါပဲတ့ဲ။


    ဒီေနရာမွာ အထူး သတိထားရမွာကေတာ့ “ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ၊ ႏႈတ္ကပါဌ္ေတြမွာ ဘယ္ဂုဏ္က ဘယ္ဂုဏ္ထက္ ပိုသာတယ္၊ ဘယ္ဂါထာက ဘယ္ဂါထာထက္ ပိုသာတယ္၊ ဘယ္ဂါထာက ဘယ္ဂါထာထက္ပိုၿပီး အစြမ္းထက္ တယ္လုိ႔ ကြဲျပားျခားနားမႈ မရွိပါဘူး။ ရတနာသံုးပါးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ နည္းေကာင္း နည္းညံ့ ခြဲဖုိ႔ မလိုဘူး။ နည္းျမဲဖုိ႔ပဲ လုိတယ္” ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
    

    ပ႒ာန္းေဒသနာေတာ္အလုိအရေတာ့ အာေသ၀နပစ္ၥည္းတပ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ကံအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ “မျပတ္ေလ့ က်က္ေနတဲ့အာစိဏၰကံ”ပါပဲ။ အာစိဏၰကံထက္သန္ျမဲျမံလာရင္ ပစၥဳပၸန္မွာမ်က္ျမင္ဒိ႒ခံစားရတဲ့ “ဒိဌဓမၼ ေ၀ဒနိယ” အက်ဳိးေကာ ေနာင္အဆက္ဆက္ “သမၸရာယိက” အက်ဳိးကိုပါ ထင္ထင္ရွားရွား ႀကီးႀကီးမားမား ေပးတတ္စျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခုဘ၀မွာ အသစ္ျပဳလုပ္တဲ့ ကံေတြဟာ ကိုယ္တုိင္အက်ဳိးေပးႏုိင္တဲ့ “ဇနကသတိၱ” ဆိုတာ ရွိသလို ကံေဟာင္းေတြကို အားေကာင္းၿပိဳ အက်ဳိးေပးခြင့္ရလာေအာင္ ေထာက္ပံ့ ကူညီေပးတတ္တဲ့ “ဥပထမၻကသတိၱ”ဆုိတာလဲရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသိုလ္ တုိင္းဟာ ျပဳဆဲ ဘ၀မွာပဲ ေကာင္းက်ဳိးေတြေပးတတ္, တိုးေစတတ္တယ္ဆိုတာ အရဟံဦးဆင္လို ျဖစ္ရပ္မ်ားအရ သိသာထင္ရွားပါတယ္။


    [မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးထံမွ ၾကားနာမွတ္သားခဲ့ရသည့္အတိုင္း အမရပူရၿမိဳ႕၊ တူေမာင္းတုိက္ပဓာနနာယက ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေမဓိယ (အဂၢမဟာပ႑ိတ) ထပ္ဆင့္မိန္႔ၾကားဆံုးမခ်က္ကို မွ်ေ၀တင္ျပလိုက္ပါတယ္။]

 

ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ-ေတာင္စြန္း

2013 - Ashin Sirinda
Hosting Donated By Daw Myint Myint Thein (San Francisco)
Design By Thant Zin@MIET